Utanç ve Suçluluk

Gershen Kaufman’a göre utanç, ’’İnsan yaşamının bütünlüğüne karşı çıkan en rahatsız edici iç olguların kaynağıdır.’’ Depresyonun, yabancılaşmanın, kendine olan güvensizliğin, yalnızlığın, benlik parçalanmalarının, aşağılık duygusunun, yetersizliğin ya da başarısızlığın sebepleri aslında utançtır.

Utanç duygusu, yaşamımız boyunca tüm ilişkilerimizi etkileyebilecek ölümcül bir virüs gibidir.

Suçluluk ve utanç birbirinden çok farklıdır. Suçluluk, ben yanlış bir şey yaptım, derken; utanç bende yanlış olan bir şey var, der. Suçluluk, ben bir hata yaptım, derken; utanç, ben bir hatayım, der.

Peki ya anne-babalar çocuklarını nasıl utanç duygusu içinde bırakabilirler? -Çocuklarını fiziksel olarak terk ederek,

-Kendi duygularını çocuklarına örnek göstermeyerek,

-Çocuklarının duygularını kabul edip, doğrulayamadıklarında,

-Gelişme çağındaki bir çocuğun güvenme ihtiyaçlarını karşılayamadıklarında,

-Çocuklarını fiziksel, cinsel, duygusal ve ruhsal açılardan istismar ettiklerinde,

-Çocuklarına zaman ayırmayarak, ilgi göstermeyerek ve onları yönlendirmeyerek.

Aslında çocuklarını terk ederek onları utanç içinde bırakırlar.